مسلمين هرگز آنها را نمىشناختند ؛ مسلمانان را به تجرّد و صفاى روح و طهارت نفس و بركنارى از خودخواهى ، حرص ، طمع و ديگر خصلتهاى بد ، دعوت كرده و همچنين به ارتباط با خداى تعالى ، آفرينندهء جهان و هستىبخشى كه منبع فيض و خير به همهء مخلوقات است خوانده ، و ما ناگزير از آنيم كه توقف كوتاهى داشته باشيم تا دربارهء اين كتاب شريف سخن بگوييم . ( 1 ) سند صحيفه اما سند صحيفه ، به امام بزرگوار ابو جعفر محمد باقر عليه السّلام و به شهيد جاويد زيد بن على بن حسين عليه السّلام مىرسد ، كه سلسلهء سند در مقدمهء صحيفه نقل شده و به حد تواتر رسيده و به بيش از پنجاه و شش هزار بالغ مىگردد ، دانشمندان همواره آن را با اسناد بهم پيوسته دست به دست مىكنند . « 1 » مرحوم سيد محسن امين عاملى مىگويد : « و بلاغت الفاظ صحيفه و فصاحت بىرقيب و مضامين بلندش با انواع تذلل در پيشگاه خداى تعالى و ثناى بر او ، و اسلوبهاى شگفت در طلب عفو و بخشش و توسل به خدا كه در صحيفه موجود است همگى قويترين گواه بر درستى سند و صحّت نسبت آن است و براستى كه اين درّ قيمتى از آن دريا و اين گوهر گرانقدر از آن معدن و اين ميوه از آن درخت است ، مضافا به چنان شهرت غير قابل ترديدى كه دارد و اسانيد متعدّدى كه به وچودآورندهء آن مىپيوندد ، درود خدا بر او و بر پدران و فرزندان پاكش باد ، افراد مورد اعتماد با اسناد متعدد بهم پيوسته تا امام زين العابدين عليه السّلام ، آن را روايت كرده‌اند ، از جمله نسخه‌اى از آن در نزد زيد شهيد بوده است كه به فرزندانش انتقال يافته و چنان كه در آغاز صحيفه آمده است ، از ايشان به اولاد حسن مثنّى انتقال يافته است ، علاوهء بر نسخه‌اى كه در نزد امام باقر عليه السّلام موجود بوده است . مردم به صحيفه توجه خاصى داشته و آن را روايت نموده و الفاظ آن را ضبط و استنساخ

--> ( 1 ) مجلّهء البلاغ شمارهء هفتم سال اول ، صفحهء 54 مقالهء دكتر حسين على محفوظ .